เมื่อวานเต้มาหาที่ห้อง เราออกไปกินข้าวเย็นกันที่ร้านก๋วยเตี๋ยวคั่วไก่ตรงปากซอยอารีย์ เสร็จแล้วก็ไปกินเค้กที่ secret recipe ตรง la villa หลังจากนั้นเต้ก็ไปหาแม่ที่ ร้าน 13เหรียญ ซอยอารีย์สัมพันธ์
เป็นครั้งแรกในรอบ 3 ปี ตั้งแต่เราแยกจากกันมา ที่เราได้กินข้าวด้วยกันแบบนี้อีกครั้ง ดีใจมากที่สุด ใจลึกๆรู้สึกเหมือนเป็นความสุขแปลกๆ เหมือนเราโดนคำสาปที่จะอนุญาตให้เจอคนที่เรารักได้แค่ 3 ปีต่อครั้ง แต่ละครั้งก็ได้แค่กินข้าวด้วยกันครู่เดียว ส่วนอีกด้านหนึ่งที่มีความสุขนั้น คิดว่าโชคดีนะที่ผ่านมาเราประคับประคองชีวิตมาได้ จนมาพบกับคนที่เรารักอีกครั้งในสภาพเหมือนเดิม และเขาก็ยังเหมือนเดิม รู้สึกมีกำลังใจในการมีชีวิตต่อไป อย่างน้อยหากเราโดนคำสาปนั้นจริงๆ เราก็ยังมีเป้าหมาย มีคำตอบในการมีชีวิต ว่าเราจะมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่ออะไร ทำดีเพื่ออะไร ดูแลรักษาร่างกายเพื่ออะไร ก็เพื่อที่จะได้พบกับคนที่รารักในอีก 3 ปีข้างหน้า มีเรื่องดีๆพูดให้เขาฟัง พบกับเขาในสภาพที่ดี เรารู้สึกดีมากนะที่เต้เห็นว่าเราเหมือนเิดิม ยังมองเราด้วยสายตาแบบที่เคยมอง พูดคุยกับเราอย่างที่เคยเป็นมา 10 ปีแล้วที่เราสองคนรู้จักกัน และเราสองคนยังเหมือนเดิม สิ่งที่เปลี่ยนในวันนี้ที่เรารับรู้และเต้คงรับรู้ได้ คือเราคุยกันได้มากขึ้นอีกเรื่องหนึ่งซึ่งเมื่อ 3 ปีก่อนเรายังไม่เคยพูดกันถึงเรื่องแบบนี้ เราคุยกันเรื่องหน้าที่ความรับผิดชอบกันด้วย หน้าที่ของเราสองคนที่ทำให้เราต้องแยกจากกัน เราเพิ่งมาคิดถึงข้อเสียของหน้าที่ข้อหนึ่งได้วันนี้เอง มันทำให้คนที่รักกันต้องแยกจากกัน นี่เป็นข้อที่เลวร้ายที่สุด
ระหว่างอยู่ที่ห้อง ระหว่างกินข้าว กินขนม เราคุยกันหลายเรื่อง เราต่างแย่งกันพูด (จริงๆเราก็พยายามจะหยุดเพื่อฟังเต้นะ แต่มันก็เถียงออกไปโดยอัตโนมัติ) อยากบอกเต้ว่าก่อนพบกันวันนี้ เราคิดไว้มากมายว่าหากเจอเต้วันนี้อยากพูด อยากบอกอะไรกับเต้บ้าง แต่พอเจอกันจริงๆสิ่งที่เตรียมไว้กลับไม่ได้พูดเลย เรารู้แล้วว่าระหว่างเราสองคนไม่ต้องตระเตรียมอะไรหรอก เแค่เพียงเราเจอกัน เท่านั้นพอ วันนี้่เราสองคนก็พูดเพียงเรื่องของเราเหมือนเดิม ระหว่างเราไม่เคยมีคนอื่นจริงๆ เราไม่อยากรู้หรอกว่า ระหว่างที่เราไม่ได้เจอกัน เต้ได้พบใครมาบ้าง และเต้ก็ไม่ได้ถามว่าเราคบใครหรือเปล่า มันเป็นเพียงสิ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิต เรามีความหวังดีให้กัน ห่วงใยกัน ให้อภัยกัน พึ่งพากันได้เสมอ เราสองคนรับรู้ได้้ว่าระหว่างเรา็ยังรู้สึกต่อกันเช่นเดิม ไม่เปลี่ยนแปลงแล้ว เรารักใครไม่ได้อีกแล้ว เราจะรอวันที่เราจะได้พบกันไปเรื่อยๆแบบนี้ แม้มันจะเป็น 3 ปีครั้งจริงๆก็ตาม
ปล. วันเกิดปีนี้เป็นครั้งที่เรามีความสุขที่สุด นับจากที่ผ่านมา
edit @ 2007/08/06 05:30:34
เป็นครั้งแรกในรอบ 3 ปี ตั้งแต่เราแยกจากกันมา ที่เราได้กินข้าวด้วยกันแบบนี้อีกครั้ง ดีใจมากที่สุด ใจลึกๆรู้สึกเหมือนเป็นความสุขแปลกๆ เหมือนเราโดนคำสาปที่จะอนุญาตให้เจอคนที่เรารักได้แค่ 3 ปีต่อครั้ง แต่ละครั้งก็ได้แค่กินข้าวด้วยกันครู่เดียว ส่วนอีกด้านหนึ่งที่มีความสุขนั้น คิดว่าโชคดีนะที่ผ่านมาเราประคับประคองชีวิตมาได้ จนมาพบกับคนที่เรารักอีกครั้งในสภาพเหมือนเดิม และเขาก็ยังเหมือนเดิม รู้สึกมีกำลังใจในการมีชีวิตต่อไป อย่างน้อยหากเราโดนคำสาปนั้นจริงๆ เราก็ยังมีเป้าหมาย มีคำตอบในการมีชีวิต ว่าเราจะมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่ออะไร ทำดีเพื่ออะไร ดูแลรักษาร่างกายเพื่ออะไร ก็เพื่อที่จะได้พบกับคนที่รารักในอีก 3 ปีข้างหน้า มีเรื่องดีๆพูดให้เขาฟัง พบกับเขาในสภาพที่ดี เรารู้สึกดีมากนะที่เต้เห็นว่าเราเหมือนเิดิม ยังมองเราด้วยสายตาแบบที่เคยมอง พูดคุยกับเราอย่างที่เคยเป็นมา 10 ปีแล้วที่เราสองคนรู้จักกัน และเราสองคนยังเหมือนเดิม สิ่งที่เปลี่ยนในวันนี้ที่เรารับรู้และเต้คงรับรู้ได้ คือเราคุยกันได้มากขึ้นอีกเรื่องหนึ่งซึ่งเมื่อ 3 ปีก่อนเรายังไม่เคยพูดกันถึงเรื่องแบบนี้ เราคุยกันเรื่องหน้าที่ความรับผิดชอบกันด้วย หน้าที่ของเราสองคนที่ทำให้เราต้องแยกจากกัน เราเพิ่งมาคิดถึงข้อเสียของหน้าที่ข้อหนึ่งได้วันนี้เอง มันทำให้คนที่รักกันต้องแยกจากกัน นี่เป็นข้อที่เลวร้ายที่สุด
ระหว่างอยู่ที่ห้อง ระหว่างกินข้าว กินขนม เราคุยกันหลายเรื่อง เราต่างแย่งกันพูด (จริงๆเราก็พยายามจะหยุดเพื่อฟังเต้นะ แต่มันก็เถียงออกไปโดยอัตโนมัติ) อยากบอกเต้ว่าก่อนพบกันวันนี้ เราคิดไว้มากมายว่าหากเจอเต้วันนี้อยากพูด อยากบอกอะไรกับเต้บ้าง แต่พอเจอกันจริงๆสิ่งที่เตรียมไว้กลับไม่ได้พูดเลย เรารู้แล้วว่าระหว่างเราสองคนไม่ต้องตระเตรียมอะไรหรอก เแค่เพียงเราเจอกัน เท่านั้นพอ วันนี้่เราสองคนก็พูดเพียงเรื่องของเราเหมือนเดิม ระหว่างเราไม่เคยมีคนอื่นจริงๆ เราไม่อยากรู้หรอกว่า ระหว่างที่เราไม่ได้เจอกัน เต้ได้พบใครมาบ้าง และเต้ก็ไม่ได้ถามว่าเราคบใครหรือเปล่า มันเป็นเพียงสิ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิต เรามีความหวังดีให้กัน ห่วงใยกัน ให้อภัยกัน พึ่งพากันได้เสมอ เราสองคนรับรู้ได้้ว่าระหว่างเรา็ยังรู้สึกต่อกันเช่นเดิม ไม่เปลี่ยนแปลงแล้ว เรารักใครไม่ได้อีกแล้ว เราจะรอวันที่เราจะได้พบกันไปเรื่อยๆแบบนี้ แม้มันจะเป็น 3 ปีครั้งจริงๆก็ตาม
ปล. วันเกิดปีนี้เป็นครั้งที่เรามีความสุขที่สุด นับจากที่ผ่านมา
edit @ 2007/08/06 05:30:34
